มีพระธุดงค์รูปหนึ่งมีความประสงค์จะข้ามฝั่งลำน้ำ เพราะไม่สามารถเดินข้ามได้ จึงต้องอาศัยเรือข้ามฟาก ขณะนั้นมีชายแก่คนหนึ่งซึ่งมีอาชีพแจวเรือข้ามฟากเห็นพระนุ่งจีวรสีคร่ำคร่า และสะพายกรด ก็แจวเรือเข้าไปหาหวังที่จะรับมาเป็นผู้โดยสาร
“ท่านจะไปฝั่งโน้นไหม ?” ชายแก่ถาม
“อยากไป แต่อาตมาไม่มีปัจจัย (เงิน) ให้โยมนะ” พระกล่าวตอบ
ในชีวิตของชายแก่ไม่เคยเข้าวัดทำบุญ ได้ยินแต่เมียที่บ้านพูดถึงบุญ แกก็เลยอยากได้บุญกับเขาบ้าง จึงพูดกับพระธุดงค์ว่า
“ไม่มีปัจจัยไม่เป็นไรครับ ผมเอาบุญแทนก็แล้วกัน ท่านมีบุญไหม”
“มีโยม ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวอาตมาจะให้บุญแก่โยมก็แล้วกันนะ”
ว่าแล้วชายแก่ก็นำพระธุดงค์ข้ามฟากไป พอถึงฝั่งพระท่านก็จะขึ้นจากเรือ แต่ชายแก่ก็เรียกรั้งท่านไว้
“ท่าน ไหนบุญที่ว่าจะให้ผม ?”
“โยมมาส่งอาตมาขึ้นฝั่ง ก็แสดงว่าโยมได้บุญแล้วล่ะ”
“ไม่ใช่บุญอย่างนี้ บุญที่มันเป็นตัวบุญน่ะ ถ้าท่านไม่ให้ ผมไม่ยอมนะ”
พระท่านก็คิดว่า โอ…คนไม่รู้จักบุญก็ยังมีอยู่ในโลกนี้ด้วย คิดดังนั้นแล้วท่านก็หันหลังให้ชายแก่ พร้อมเอามือล้วงเข้าไปในจมูก แกะเอาขี้มูกที่เป็นก้อนๆ ออกมาส่งให้โยม ถ้างั้นแกคงไม่ยอมให้ไปไหนแน่นอน
“ถ้าอย่างนั้นเอานี้ไปก็แล้วกัน โยมรักษาให้ดีๆ นะ” แล้วพระธุดงค์ก็จากไป
ฝ่ายชายแก่พอมาถึงบ้านก็เป็นกังวลว่าตัวบุญจะหายไป กังวลว่าเดี๋ยวเมียจะขโมย ตกกลาง
คืนก็นอนไม่หลับเพราะกลัวบุญจะหาย สุดท้ายในขณะที่เมียกำลังทำธุระเพลินอยู่ แกเลยตัดสินใจขั้นเด็ดขาด
“โอ…บุญนี้มันรักษายากจริงๆ นะเนี่ย อย่ากระนั้นเลย เราจัดการเลยดีกว่า” แล้วจัดการกลืนก้อนบุญเข้าปากทันที
“อืม…บุญนี่มันมีรสชาติเค็มๆ นี่หว่า” ชายแก่รำพึงในใจ
คนไม่รู้จักบุญ
ปิดความเห็น บน คนไม่รู้จักบุญ
